کلا


رسانه ها هرروز از یه چیزی هیجان کاذب ایجاد میکنن،دقیقا همون کاری رو میکنن که براش برنامه ریزی شدن وازشون انتظار میره ودر این میان آدمیزاد اگه قرار بود قدری با خودش خلوت کنه وتفکر، تا از آوای وحش کمی دور بشه  ،نمیشه که نمیشه ،هر روز یه اضطراب واسترس جدید به جوامع تزریق میشه که اگه خود واقعیتون باشید کسی خوشش نمیاد ،باهاتون برخورد خوبی نمیشه،از جامعه طرد میشید،منزوی و پیر وخسته میشید،کسی بهتون کار نمیده ودر نتیجه نمیتونید غذا بخرید بخوری ،بی خانمان میشی وکل زندگیت خلاصه میشه توی این حسابای دو دوتا چاتا ،ته مایه ی رسانه ها بیشتر این معنارو میده برای من،در واقع رسانه مقادیر زیادی از وزنه ی بدویت رو به دوش میکشه که انسان بدوی از غرایزاصلی وقدیمیش دور نشه ،یه ساحلی رو بهت نشون میده که میتونی قدری ازش دور شی ولی خب دریارو خیلی اوقات غران نشون میده تا بترسی که گونه ی دیگر باشی و پا در دریا بگذاری،تا به همون سکه هایی که کف آب  کم عمق پرت کردن تا تو پیدا کنی بسنده کنی،در حالیکه اگه توی جای عمیقش بری میتونی پاتو روی آب دراز کنی ،روی آب بخوابی،بی آنکه بخوای بدونی عمق آب چنده یا چقدر از ساحل دورم یا اصن کی میخوای برگردی به ساحل…

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s